The poker player

dirty-playing-cards-background-texture-design-3825325

Ξεχωριστή κι αθώα, πρωινού η πρώτη αχτίδα
Στα πέτρινα χρόνια σου μοίρασαν τα φύλλα
Συ θωρώντας το καλύτερο χαρτί πάντα πως έχεις
Απατηλή εικόνα ενός Σχεδίου που μας έχει επιλέξει

Περήφανη κι ατίθαση, ηλίου ορθή γωνία
Σκέψη σαν τα κύματα που βρέχουν απόκρημνους γκρεμούς
Τα στοιχήματα φουντώνουν, μες στο θόρυβο χάνεσαι
Λίγοι μένουν πίσω, ίσως κατάλαβαν ποιο είναι το Παιχνίδι

Σκεφτική κι απρόσιτη, δύσης γλυκιά μελαγχολία
Κανείς πλέον δεν τολμά την ησυχία της στιγμής να σπάσει
Άλλοι τα ψηλά παλάτια κατοικούν, άλλοι σε μια δεύτερη ευκαιρία
Υπηρέτες της Τύχης θα πεις

Μια ζωή all in, ποτέ δεν έμαθες να παίζεις
Της νύχτας τα σημάδια σου δείχνουν την Πορεία
Ποσό μάταιος είναι αυτός ο τζόγος φώναξες
Με τον Μορφέα κανείς δεν παίζει poker

Θεσσαλονίκη, 29 Αυγούστου 2012

Αφιερωμένο στη Λ.

Α.Δ.

About Apolytos Diallaktikos

Logical stories of everyday madness
This entry was posted in Collection, Ελληνικά, Original, Poetry. Bookmark the permalink.

One Response to The poker player

  1. astreastrea says:

    Τη νύχτα αυτή, του ΜΟΡΦΕΑ
    την λέμε εμείς φωτιά,
    εσύ την είπες δέντρο
    Οι μέρες που λαχτάρησες θα `ρθουν, εσύ την είπες δέντρο
    Αφιερωμένο σε όλα τα ΛΟΥ από το ΚΟΥΪΝΙ εξαιρετικά….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s