ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΙΙ

5G

Για την πόλη που αγάπησα και σύντομα θα επισκεφτώ πάλι απ’ την αρχή. Για την πόλη που αφιέρωσε δύο ποιήματα ο Καββαδίας, ο πολυταξιδεμένος ναυτικός ποιητής, και που σίγουρα δικαιούται ένα τρίτο. Έτσι, για να κλείσει η τριλογία της Θεσσαλονίκης λίγες μέρες πριν κλείσει ο χρόνος. Φωτογραφία του Γιάννη.

Στη Μισιρλού

Στ’ αμπάρι Γ’ φύλαξες τα βουτηχτά φιλιά της,
πριν στάξει ήλιου πορφυρό στο πορτ Θερμαϊκός.
Mα σκέπασε αργά βραδύ ρεστία τ’ αρχικά της,
δεσμώτης έγινες ευθύς αιθέριας γυναικός.

Το όνομά σου άλλαξες, εσύ ο ίδιος μένεις,
βασάνων πύργος αίματος κανλί κουλέ Τουρκιάς.
Μονάχος έφτασες στερνός και ύστερα κουτσαίνεις,
σε μια στιγμή μεθέξεως φαιδρής αποκοτιάς.

Σαν έβραζε στη χόβολη βουβός ζαχαροπλάστης,
φουσκάλα μέσα κλείστηκες Modiano αγορά.
Στη Σαλονίκη πάντοτε γεννιέσαι μετανάστης,
‘Να τα φοβάσαι – στέναξε – τα κάστρα του βορρά’.

Αριστοτέλη δάσκαλε του πνεύματος πλατεία,
δε μέτρησες, δε ζύγισες το σύγχρονο το πένθος.
Τα βήματά σου όριζε εωθινή ναυτία,
διχόνοια που ναυάγησες σχεδία σκάρτη κι έθνος.

Ακόμα ψάχνεις θησαυρούς, φλουριά Εβραίων ψάχνεις,
αχνό το δίκιο κρύφτηκε στων αχινών την ξέρα.
Την πόλη τούτη πούλησες, πορνεία κρύα φτιάχνεις,
Φιλίππου κόρη κι αδερφή μα τώρα πια εταίρα.

Εντός ρωμαϊκής στοάς ανήλιαστης συχνάζεις,
ρικνή αν μοίρα σ’ έκαψε, εγώ δε θα σε κρίνω.
Με λιττορίνες στο λαιμό γοργόνα να διατάζεις,
πως πάω δείξε μου – μην κλαις – Καμάρα Ναβαρίνο.

Α.Δ.

About Απολύτως Διαλλακτικός

Logical stories of everyday madness
This entry was posted in Ελληνικά, Ποιήματα. Bookmark the permalink.

2 Responses to ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΙΙ

  1. Εξαιρετικό, λίγο μελαγχολικό, μείγμα Καρυωτάκη και Καβάφη με περισσότερη κλίση προς τον τελευταίο. Αυτό είναι!!! Εντελώς Καβαφικο το ποίημα σου. Με ταξίδεψε το ποιήμα σου στα δεκαοκτώ μου χρόνια, όταν πρωτοήρθα στην Θεσ/νίκη με μία βαλίτσα γεμάτη όνειρα και προσδοκίες, έκανα βόλτα μπροστά απο τον λευκό πύργο και δεν ήθελα τίποτε άλλο, ενοιωθα σαν να μου είχαν χαρίσει τον κόσμο. Μετά ήρθαν τα πρωτοβρόχια, οι πρώτες ματαιώσεις και άρχισε ένα μεγάλο ταξίδι εξερευνησης του μεγάλου ενιαυτού. Και ερχόταν τα χελιδόνια και εφευγαν καθώς τα κοιτούσα πάντα με μία απορία και ένα ΓΙΑΤΙ;;;;Πλατεία Ναβαρίνο και Ντορέ με θέα τον Πύργο και κάποια μοναχικά ηλιοβασιλέματα στην μηχανή του χρόνου. Τι χρώμα να έχουν άραγε τα συναισθημάτα μας κοιταζοντας απο μακρυα;;;;

    Liked by 2 people

Comments...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s