Δεκάλογος

Stones-Mountains-Stone-Tower-2467746.jpg

Δε ξέρω πως είναι αύριο ο καιρός

Απεχθάνομαι τέτοιου είδους συζητήσεις

Δε ξέρω αν είναι ωραία η διαδρομή

Επιβάλλεται είπαν να την απολαύσεις

Δε ξέρω αν είναι εύκολος ο δρόμος

Βαρετά τα εύκολα, πόνος βαρύς τα δύσκολα

Δε ξέρω αν σε περιμένουν έπαθλα τρανά

Τα ανταλλάγματα κρίθηκαν ανήθικα

Δε ξέρω αν βρεις καλούς ανθρώπους

Οι απόψεις για την καλοσύνη διίστανται

Δε ξέρω αν κάποτε αγαπήσεις

Η αγάπη γίνεται μηχανισμός αφαίρεσης

Δε ξέρω αν ύστερα μετανιώσεις

Η μετάνοια έρχεται ευτυχώς πολύ αργά

Δε ξέρω αν γράψουν τίποτα για σένα

Το καταφύγιο της λήθης δεν ξεχείλισε ποτέ

Δε ξέρω αν υπάρχει στο τέλος νόημα

Μη ρωτάς αν έφτασες, συνέχισε να τρέχεις

Ξέρω μόνο για μία υπόσχεση του Ποιητή

Τη Μεγάλη Ενότητα θα ξαναπιάσουμε

όταν εξεγερθούν κι οι πέτρες των βουνών

Α.Δ.

Advertisements
Posted in Ελληνικά, Ποιήματα | Leave a comment

Ιριδίζων μύθος

theseus_131

– Τι χρώμα τα πανιά Θησέα;
-Ωχρό σα θάλασσα που οργώνουν οι τριήρεις
Κι οι γενναίοι άνδρες μας κωπηλατούν μονήρεις

-Τι χρώμα τα πανιά Θησέα;
-Χλωρό σα δείλι με άρμα φρέσκα άστρα
Βασιλική φρουρά στων αετών τα κάστρα

-Τι χρώμα τα πανιά Θησέα;
-Κυανό σαν κλήρο σίτου σπονδή για θέρο
Όσοι ένδοξα έπεσαν στις μάχες μας εξαίρω

-Τι χρώμα τα πανιά Θησέα;
-Ερυθρό σαν ελιά της Αθηνάς πατρίδας
Απ’ τα δεινά του Μίνωα εχέγγυας ασπίδας

-Θησέα τα χρώματα θαρρώ πως δεν κατέχεις
Μήπως το λευκό πανί καλύτερα προσέχεις
-Ποτέ λευκό την τρυφερή Αριάδνη μου θυμίζει
Η εγκατάλειψής της πάντα θυμό θα με γεμίζει

-Θησεά δε μένει τίποτα παρά το μαύρο χρώμα
Στη διαταγή σου εγώ πιστός ψυχή τε και σώμα
-Μαύρο τότε υψώστε ιστίο στο λαξευμένο πρίνο
Ιδού πολεμιστές η χρώση που βέβαια διακρίνω

                                          …

Μην απελπίζεσαι τα νέα ας μοιάζουν μελανά
Τις λέξεις μου να σκέφτεσαι σα γίνουν όλα σιωπηλά

Α.Δ.

Posted in Ελληνικά, Ποιήματα | 2 Comments

Amantes sunt amentes

upper-padre-island-sea

Άναψε φωτιά στο φάρο
Και μαζί σου θα σαλπάρω
Μην ετοιμάσεις τη βαλίτσα
Φτάνει μια άσπρη φανελίτσα

Η συμβουλή του κανονιέρη
Πάντα υπάρχει κάπου καλοκαίρι
Μας έκλεισε λίγο το μάτι
Λες να είναι όλα απάτη

Στις ακτές του Corpus Cristi
Γράψε τη χαρά και σβήστει
Κι αν ζηλέψουν οι θεοί
Θα το ξεχάσουν με κρασί

Άκου τραγουδούν οι Ζαπατίστας
Άσματα ηρωικά κατά της νύστας
Ξύπνα αγάπη μου νωρίς
Το όνειρο κράτα όσο μπορείς

Α.Δ.

Posted in Ελληνικά, Ποιήματα | Leave a comment

Two Tales of Return

3c99b56ef80c1cea1e579f918a7323f3 (1)

The absence of the dark knight didn’t go unnoticed. Questions were wandering in people’s minds as the quiet days passed after the sudden leave. Why did he resign from the sacred game? Was he defeated by the villains he sworn to battle or has he surrendered to the enemy within? Little was known about the dark knight’s true intentions owing to his reclusive nature, yet life moved on in the peaceful city. After all, one can care so much to find answers for problems which are not theirs, just like the nearby river shifting tirelessly streams of water into the sea of indifference.

Once the dark knight appeared out of thin air, he shared the following with his fellow townsfolk: ”Heroes will always return, what matters is how. My dear friends, let me tell you two tales of return inspired from Greek mythology. The first is of Agamemnon, king of Mycenae, when he emerged victorious from the Trojan War. Agamemnon was a man of great pride and obstinacy, a bold warrior who wouldn’t hesitate to sacrifice anything, even his daughter Iphigenia, for the sake of the mission. He fiercely led the army of all-Greek  alliance in front of the bewildering walls of Troy. However, his demise did not start until overwhelmed by insidious power he disrespected an enemy’s pleading priest and the bravest of his combatants, Achilles. As soon as the besieging was over, he headed back to his kingdom bringing along the same arrogance of a ferocious conqueror under his lavish cape. The oblivious Agamemnon expected to be lauded for his military achievements but failed to realize something more crucial, he won the war at the cost of losing his people, his family, the very ideals he fought for. He ended up slain without any remorse by a conspiracy of his vengeful wife and her lover. Thus, his ruthless reign was forever gone instigating a series of other tragedies.

“There is now a second tale of Odysseus, king of Ithaca, who happened to be one of Agamemnon’s generals, who also took part on the Trojan war and in fact it was due to his masterful plan, a hollow wooden horse, that Troy eventually fell. Odysseus was of course not an impeccable character. Although most of the times composed, moderate and shrewd, a moment of anger costed him years of torture when he blinded a cyclops in order to escape from his cave. Inflicted by the wrath of cyclops’ father, god Poseidon, Odysseus was dragged on a long, dreadful journey which left him exiled without his crew on a mythical island desolate and desperate. The gods intervened once again deeming his punishment sufficient enough and set him free to fulfill his return. The was one last catch, the connived suitors of his wife Penelope had been established at his palace disgracing his legacy and plotting kill his son Telemachus. Unlike Agamemnon, the thinking Odysseus did not enter the royal gates as an vacuous champion, he rather decided to disguise himself as a weary, old beggar unbeknownst to everyone expect for his son. Together they trapped the suitors and slain them one by one along with the treacherous servants“.

Thick silence stifled the room when the dark knight finished his narration. People were squirming since they had observed his tattered clothes which eerily resembled that of a vagabond while dense clouds surrounded Tomkins County, Ithaca NY. The dark knight then concluded: ”My dear friends, as you can see the burning question is not why a hero returns, it is how. And perhaps why did the noble Odysseus show no mercy upon arrival. Happy Halloween!”.

Α.Δ.

Posted in English, Ο σκοτεινός ιππότης | 3 Comments

One final post

An absurdist philosopher once said ‘I was absent at the moment when I took up the most space’. Delving deep into my thoughts I realized it too but now I will be everywhere in my absence. After some -I hope not so serious- little posts comes a necessary end since everything with a beginning has a thermodynamic end. Blinded by primal fear or driven by incompleteness of utility we built complicated illusions to bypass reality. Yet there is a singular choice which echoes perpetually as an unequivocal manifest of existence. I love poetry because of this very reason, for it made me being a Greek understood my own choice: between freedom and death I will always choose freedom.  

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βια μετράει την γη.

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Α.Δ.

Posted in English, The rest | 1 Comment

Ο σκοτεινός ιππότης και η Πηγή

unnamed (1)

Είχαν πει κάποτε στο σκοτεινό οππότη ότι υπάρχει μια μυστηριακή πηγή νερού. Δεν ήταν βέβαια σίγουρο ότι υπήρχε στην πραγματικότητα. Η υποτιθέμενη τοποθεσία της βρίσκονταν σε ένα δαιδαλώδες άνυδρο μέρος, πολύ επικίνδυνο για να προσεγγίσει κανείς. Οι περισσότεροι που είχαν προσπαθήσει ισχυρίζονταν ότι πρόκειται απλά για ένα μύθο, ότι δεν υπάρχει στην ουσία πηγή. Ακούγοντας αυτά ο σκοτεινός ιππότης αποφάσισε να την επισκεφτεί, ήταν άλλωστε άνθρωπος που αγαπούσε τους μύθους. Ξεκινώντας την εξερεύνηση ήταν τόσο αισιόδοξος μάλιστα που δεν έφερε καθόλου νερό μαζί του παρόλο το φλεγόμενο καλοκαίρι. Οι προμήθειες απάντησε είναι για όσους δεν έχουν φιλοδοξίες.

Η πορεία αποδείχθηκε λιγότερο χαριστική. Ο σκοτεινός ιππότης είχε χαθεί στα δύσβατα βράχια, τους αγκαθωτούς ασπάλαθους ενώ ο ήλιος έκαιγε το σώμα του πάνω από τη σκούρη πανοπλία. Τα συμπτώματα της αφυδάτωσης άρχισαν να εκδηλώνονται. Είχε ανυπόφορη ζάλη, ναυτία, το στόμα και οι πνεύμονές του είχαν στεγνώσει. Στις παραισθήσεις του έβλεπε πληθώρα πηγών αξιοθαύμαστου κάλλους, με σκαλιστά μάρμαρα και περίτεχνες ζωγραφιές, με τρεχούμενο κρύο νερό, οάσεις μπροστά στο ερημικό μονοπάτι. Διερωτήθηκε τότε μήπως δεν ήταν μία αλλά πολλές οι πηγές, μήπως αυτό ήταν το νόημα. Δοκίμασε να πιει νερό, μα το νερό τους ήταν άυλο. Πώς να ξεδιψάσει με τέτοιο εικονικό νερό;
Η ζωή του διέβαινε απειλητικά κρίσιμο σημείο. Μετά από μέρες λειψυδρίας φτάνει σε ένα στενό άνοιγμα. Εκεί ήταν χτισμένη μια μικρή Πηγή άσπρης κοφτερής πέτρας από την οποία δεν έτρεχε ούτε μία σταγόνα νερό. Ο σκοτεινός ιππότης με τη λιγοστή δύναμη που διέθετε στάθηκε μπροστά της. Η πενιχρή όρασή του διέκρινε ένα γράμμα αρχαίας γραφής Ε. Το τρεμάμενο χέρι του άγγιξε απαλά το στρογγυλό στόμιο της Πηγής. Νόμιζε ότι ως εκ θαύματος θα άρχιζε να ρέει άφθονο νερό. Δεν έγινε ωστόσο όπως περίμενε, ποτέ δεν γινόταν έτσι. Ύστερα ένιωσε οξύ πόνο στο στήθος και με έναν ξαφνικό σπασμό λιποθύμησε στις λευκές καυτές πλάκες. Η λειψυδρία φαίνεται τον νίκησε.

Η Πηγή όμως δεν τον είχε απατήσει. Όταν επανήλθε από το κόμμα δεν ήταν διψασμένος. Όταν γύρισε πίσω δε χρειαζόταν πλέον νερό. Τον ρωτούσαν έπειτα πώς είναι δυνατόν επιβιώνει χωρίς νερό, τι συνέβη σε εκείνη την Πηγή; Ο σκοτεινός ιππότης χαμογελώντας άπλωσε αργά το χέρι του κι έχυσε το ποτήρι που του προσέφεραν. Το σχήμα που διαμορφώθηκε από τη ροή στο έδαφος ήταν ένα αμυδρό Ε.

Α.Δ.

Posted in Ελληνικά, Ο σκοτεινός ιππότης | 2 Comments

The Gambler, a first encounter with Dostoevsky

IMG_20170706_195215266.jpg

I have heard a ton of things about Dostoevsky but never had the chance to read him myself. Time has now come with one of his smaller works and a quite personal too. People have been telling me ‘Read it, you will like since you played cards, you will appreciate the atmosphere’. I did appreciate the atmosphere but no for this reason, not even close.

The book was about gambling in the roulette, a rather different setting than the cards in which there is variance in addition to mathematical strategy, namely game theory under incomplete information. This story was focusing on something else, it was concerned with passion, feelings, human psychology than probabilities and stochastic optimization.

I am new to Dostoevsky’s style of writing and it took a number of pages to get accustomed to 200 years back. There is the so-called transient phenomenon to overcome at the beginning. And to be honest I got addicted to the most recent writings of Orwell and Camus lately but hey – one ought not be monotonous. In this short review I will mention the aspects I liked, I didn’t like and I would like, without hopefully offending any hardcore fan.

What I liked. I liked the depiction of the central hero, Alexei, although I can’t say we have plenty of attributes in common. He was a modest teacher who fell in love with a step-daughter of a wealthier nonetheless declining family. He was bold, he had a character and he was willing to go to extremes to gain what he cherished. His addiction has actually double: of course he had a crippling relation with gambling but also his mentality toward Polina, the step-daughter, wasn’t the definition of healthy. Those two internal forces were competing each other and he got eventually torn apart (spoiler) without money or the girl. The tragic end, an end without redemption, comes as a warning-didactic message from the author who himself had certain issues with gambling. Do I feel some empathy about the hero in the end? I am not sure. At any rate, the final dialog between him and another main character, the equanimous and reserved Astley, who revealed the whole truth, has encapsulated probably the most dramatic instance of the novel.

What I didn’t like: the stereotypical traits of the nationalities involved were just that – stereotypical. The Germans were hard-working, meticulous and honest. The French were pompous and profligate. The Englishmen were calm, taciturn and diplomatic. The Poles were conniving and crooked. Finally, the Russians were passionate, daring nevertheless inadvertently self-catastrophic. It might be tempting to agree with that perspective because someone, somewhere,  matches vaguely the description, however I cannot concur to such choice. It constitutes a platitude to defend a position against prejudice, therefore I am merely confined to a single observation you wouldn’t be exuberant had it been attached to you.

What I would like. I felt that the later part of the book was lacking the detailed approach of the earlier. I would definitely liked to know more about the demise of the protagonist. Thankfully, the Fall compensates for this exact purpose. The ending was a bit abrupt, harried. It would have made the last scene much more powerful should the author had elaborated further on the decadence of Alexei. In less than a few pages the description of his disintegrating transformation to a crumbling soul was simply not enough.

Overall, despite my seemingly not so venerating commentary, I appreciated the little book and I am determined to read more Dostoevsky. Perhaps he will be more thorough on the larger novels, or too exhaustive I will leave you with my favorite excerpt when Alexei, in a brief moment of clarity, is contemplating over his conflicting inner impulses:

“I swear I felt sorry for Polina, but strangely since the moment I touched the gaming table the night before and began to rake in wads of money, it was as if my love moved into the background. I say it now, but at the time I still hadn’t noted clearly. Can it be that I’m really a gambler, can it be that I indeed loved Polina so strangely?”

My grandma used to say ‘Whoever wins in gambling, loses in love’. Yet in a way we all gamble when we love. Nothing to win cher ami.

Α.Δ.

Posted in Books, English | 2 Comments