Ο Πίθος των Δαναΐδων, Μέρος Δεύτερο

pithos

Κάθε ταξίδι ερχομός και των ονείρων μέθη
Με τις πολλές φουρτούνες ανακάτωσε η σκέψη
Τη διαύγεια που κήρυττε τρανά χωρίς να έχει
Πίσω στη μικρή πατρίδα παχιάς ομίχλης πέπλο
Από εκείνα που τυλίγουν ό,τι έχω αγαπήσει

Ένας μακρής ωκεανός τη ψυχή μου έχει χωρίσει
Κάθε κύμα αγκάθι τα δάκτυλα ξεσκίζει
Μιας τριανταφυλλιάς που αρνείται να ανθίσει
Ως ένδειξη μέγιστης Διαμαρτυρίας
της ατέρμονης μοναξιάς και αδικίας

Είδα φάρους και ιδέες να γκρεμίζονται
Το βλέμμα της προβλήτας στεγνό ελπίδας
Στις ακτές τα παιδιά, τα παιδιά θαμμένα
Μελανή πρωτοχρονιά ντυμένη στα λευκά σου
Αρκετά δεν υπέφερε τούτος ο τόπος;

Κάθε νύχτα σιωπηλή των αστεριών αρένα
Το αρωμά σου πάντα τον πόνο απαλύνει
Αυτά σκεφτότανε ο νέος ταξιδιώτης
Σα ξεκινούσε τώρα το δικό του μαϊστράλι
Είναι καιρός να σπάσει το πιθάρι

Όστιν Τέξας,   19 Φεβρουαρίου 2016

Αφιερωμένο στον πατέρα

Α.Δ.

About Apolytos Diallaktikos

Hi, I'm Karlos and this is my personal, bilingual blog. I see it as a way of holding a public calendar with all the hidden or not-so-hidden gems I discover, as a mean of sharing my inner thoughts, poems, songs, books, films. Originally from Thessaloniki, Greece and currently at UT Austin, Texas.
This entry was posted in Ελληνικά, Original, Poetry. Bookmark the permalink.

One Response to Ο Πίθος των Δαναΐδων, Μέρος Δεύτερο

  1. Hope says:

    Were you able to translate the poem in the magazine yet?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s